نامه ای به مادرم یادداشت
25.05.2011 Larger FontFont SizeSmaller Font ارسال خبر به دنباله ارسال خبر به بالاترین ارسال خبر به توییتر ارسال خبر به فیسبوک Bookmark and Share ارسال خبر به دوستان چاپ خبر
«با الهام از آموزه های مهاتما گاندی»

کردوند: پایگاه اطلاع رسانی خانواده کبودوند


محمدصدیق کبودوند در نامه ای به مادرش، تمامی مادران را مورد خطاب قرار داده است. متن نامه در پی می آید:


محمدصدیق کبودوند: «مادر! تو سرچشمه ملاطفت و محبت بی پایانی، که خود به معنی قدرت بی پایان برای تحمل رنج می باشد، اما مادر! جز تو چه کسی می تواند حداکثر توانایی را برای محبت و تحمل رنج نشان دهد. مادر تو با حمل فرزند خود در مدت نه ماه و تغذیه او از وجود خویش از رنجی که تحمل می کنی شادمان می شوی. مادر چه دردی ممکن است با رنج و دردهای تو برابری کند. مادر! تو چه زیبا در لذتی که از آفرینش حس می کنی این دردها را از یاد می بری.


مادر! تو رنج دائمی بر خود هموار می سازی تا فرزندت روز به روز رشد کند و بزرگتر شود. مادر تو این محبت خود را به تمامی جامعه بشری منتقل می سازی. مادر تو رهبر خاموش و بی ادعای پدری. مادر تو مقام شایسته و افتخار آمیز خود را در کنار پدر چه خوب و چه زیبا احراز می کنی


مادر! از تمام معایب و مفاسدی که مردان مسئول بوجود آوردن آن اند، هیچ کدام به این اندازه انحطاط برانگیز و خشونت آمیز نیست که نیمه ای از جامعه بشری، نیمه ای که تو از آنی، مورد نابرابری و تبعیض قرار گیرد. اما مادر، من این نیمه که تو از آنی نه جنس ناتوان که از جنس مرد تواناتر، نجیب تر و شریف تر می دانم. زیرا تو مظهر فداکاری، رنج خاموش و تواضع و ایمان و دانشی.


مادر! تو مظهر فداکاری، قربانی سازی خویشتنی، و امتیاز عظیمی بر پدر به عنوان یک مرد، داری. مادر من تردید ندارم که تو خیلی بیش از مردان برضد جنگ اقدام می کنی. مادر عزیزم، وظیفه توست به عنوان یک زن هنر صلح را به جهان جنگ آلود پس از خشونت و تشنه صلح و آشتی و محبت و مروت بیاموزی»


زندان اوین بهار 1390


 


محمد صدیق کبودوند